Protected: การพัฒนาอุตสาหกรรมป้องกันประเทศของไทย : กรณีศึกษาเทคโนโลยีโดรนในบริบทการป้องกันประเทศและการพัฒนาในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออกในปัจจุบัน
There is no excerpt because this is a protected post.
จากย่านสร้างสรรค์สู่เมืองมรดกโลกที่มีชีวิต
กิจกรรมภาคสนาม: “ถ้าเชียงใหม่เป็นเมืองมรดกโลก เมืองควรมีชีวิตอย่างไร” ความคิดเห็นของผู้เข้าร่วมสะท้อนมุมมองต่อการพัฒนาเชียงใหม่หากเชียงใหม่จะขอขึ้นทะเบียนเป็นมืองมรดกโลก ที่ไม่ใช่เพียงการอนุรักษ์โบราณสถาน แต่เป็นการสร้างเมืองที่มีชีวิต มีคุณภาพชีวิตที่ดี และมีความสมดุลระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต โดยสามารถจัดกลุ่มประเด็นหลักได้ดังนี้ 1. การเข้าใจและสื่อสารคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ผู้เข้าร่วมเห็นว่าการเป็นเมืองมรดกโลกจำเป็นต้องตั้งอยู่บนความเข้าใจที่ลึกซึ้งต่อ ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเชียงใหม่ ทั้งในมิติของการอนุรักษ์ การเผยแพร่ และการนำความรู้เหล่านี้มาใช้ในการวางแผนพัฒนาเมืองอย่างแท้จริง มีข้อเสนอว่าเมืองควรนำ เรื่องราวทางประวัติศาสตร์และอัตลักษณ์ของท้องถิ่น มาสื่อสารอย่างต่อเนื่อง ทั้งในพื้นที่สาธารณะ การออกแบบเมือง และกิจกรรมทางวัฒนธรรม เพื่อให้ผู้คนทั้งในพื้นที่และผู้มาเยือนเข้าใจความเป็นมาของเมืองได้ง่าย นอกจากนี้ยังมีการเน้นถึงความสำคัญของการ อนุรักษ์โบราณสถานและหลักฐานทางประวัติศาสตร์ รวมถึงการศึกษาและทำความเข้าใจภูมิหลังของพื้นที่อย่างลึกซึ้ง เพื่อให้การพัฒนาเมืองไม่กระทบต่อคุณค่าทางวัฒนธรรมดั้งเดิม 2. โครงสร้างพื้นฐานและระบบการเดินทางของเมือง อีกประเด็นสำคัญคือ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของเมือง โดยเฉพาะระบบขนส่งและการเดินทาง ผู้เข้าร่วมเสนอว่าเมืองมรดกโลกควรเป็นเมืองที่เดินทางสะดวก เข้าถึงง่าย และเอื้อต่อการใช้ชีวิตประจำวันของผู้คน เมืองควรมีระบบขนส่งสาธารณะที่ดี และการออกแบบพื้นที่เมืองที่ทำให้ผู้คนสามารถ เดินทางง่าย ใช้ชีวิตง่าย และเข้าใจเมืองได้ง่าย ทั้งในแง่ของการเดินทาง การสื่อสารข้อมูล และภาพรวมของโครงสร้างเมือง การจัดระเบียบเมืองและการวางโครงสร้างพื้นฐานที่เหมาะสมจึงถูกมองว่าเป็นเงื่อนไขสำคัญก่อนที่จะพัฒนาเมืองไปสู่สถานะเมืองมรดกโลก 3. การพัฒนาเมืองที่เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตของผู้คน ผู้เข้าร่วมสะท้อนว่าเมืองมรดกโลกควรเป็นเมืองที่ สะท้อนชีวิตของผู้คนจริง ๆ ไม่ใช่เพียงเมืองที่รักษาอาคารหรือสถานที่ทางประวัติศาสตร์เท่านั้น เมืองควรสามารถ แก้ปัญหาของชุมชน และตอบรับกับวิถีชีวิตปัจจุบัน […]
เศรษฐกิจสร้างสรรค์ล้านนา: สถานการณ์ โอกาส และความท้าทายในปัจจุบันและอนาคต จากพื้นที่สู่ความเชื่อมโยงระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคเหนือ
ช่วงที่หนึ่ง: การบรรยายพิเศษหัวข้อ “สถานการณ์เศรษฐกิจสร้างสรรค์ล้านนาในบริบทนโยบายและพื้นที่”โดย สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ภาคเหนือ (CEA) การนำเสนอนี้มีเป้าหมายเพื่อชวนให้ผู้เข้าร่วมเวทีร่วมกันพิจารณาศักยภาพของพื้นที่ภาคเหนือว่าสามารถพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative Economy) ไปในทิศทางใดจึงจะตอบโจทย์ทั้งศักยภาพเชิงโครงสร้างของภูมิภาค และความต้องการของคนในพื้นที่ได้อย่างแท้จริง 1. กรอบแนวคิดการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของ CEA CEA ดำเนินงานภายใต้กรอบการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ 3 มิติหลัก ได้แก่ ในเชิงแนวคิด เศรษฐกิจสร้างสรรค์จึงไม่ได้หมายถึงการสร้างสิ่งใหม่ทั้งหมด หากแต่เป็น “การเพิ่มมูลค่า” ให้กับทรัพยากร วัฒนธรรม และองค์ความรู้เดิมของพื้นที่ ผ่านความคิดสร้างสรรค์และการออกแบบ ตัวอย่างเช่น การพัฒนาผลิตภัณฑ์ย้อมครามด้วยการออกแบบร่วมสมัย หรือการเพิ่มมูลค่าทางวัฒนธรรมของอาหารท้องถิ่นผ่านการเล่าเรื่อง (storytelling) ผลที่คาดหวังคือการยกระดับเศรษฐกิจท้องถิ่น กระตุ้นให้เกิดการจ้างงาน และสร้างแรงจูงใจให้คนรุ่นใหม่ “กลับบ้าน” หรือกลับมาทำงานในภูมิลำเนา 2. โครงสร้างอุตสาหกรรมสร้างสรรค์และศักยภาพภาคเหนือ CEA อธิบายว่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของประเทศไทยแบ่งออกเป็น 5 กลุ่มหลัก ครอบคลุม 15 สาขา โดยในบริบทของภาคเหนือ สาขาที่มีศักยภาพโดดเด่นคือ ภาคเหนือมีทุนทางวัฒนธรรมที่เข้มแข็ง ทั้งในรูปแบบสินทรัพย์ที่จับต้องได้ เช่น สถาปัตยกรรม วัด โบราณสถาน และสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ เช่น อาหาร […]
นโยบาย BRICS และ OECD กับภาคเกษตรไทย: การสร้างสมดุลแห่งโอกาสและรับมือ ความท้าทาย
1. การเปิดการประชุมและเกริ่นนำภาพรวม โดย: รศ.ดร.ปุ่น เที่ยงบูรณธรรม การประชุม Policy Dialogue ครั้งที่ 2 จัดขึ้นภายใต้หัวข้อ “นโยบาย BRICS และ OECD กับภาคเกษตรไทย: การสร้างสมดุลแห่งโอกาสและรับมือความท้าทาย” โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปิดพื้นที่ให้ผู้แทนจากภาครัฐ ภาควิชาการ และภาคเอกชน ได้แลกเปลี่ยนองค์ความรู้เชิงนโยบายเกี่ยวกับแนวโน้มความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจโลก และผลกระทบต่อภาคเกษตรไทย ซึ่งเป็นฐานเศรษฐกิจหลักของประเทศ รศ.ดร.ปุ่นกล่าวเปิดเวทีด้วยการตั้งข้อสังเกตว่า การประชุมในวันนี้ถือเป็นเวทีสำคัญภายใต้กรอบความร่วมมือที่สั่งสมมายาวนานระหว่างเครือข่ายนโยบายเศรษฐกิจระดับชาติและหน่วยงานด้านการพัฒนาเชิงพื้นที่ ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่หลายปีก่อนภายใต้แนวคิด “Economic Development” ที่มุ่งเน้นการพัฒนาพื้นที่พิเศษ (Special Economic Development Zone) และการยกระดับขีดความสามารถของภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศไทยให้สามารถเชื่อมต่อกับเศรษฐกิจโลกได้อย่างยั่งยืน เขาอธิบายว่า ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา นโยบายการพัฒนาประเทศไทยมีลักษณะ “การเติบโตแบบกระจุกตัว” โดยเฉพาะในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ขณะที่พื้นที่ส่วนภูมิภาคกลับเผชิญข้อจำกัดทางโครงสร้าง ทั้งในด้านโครงสร้างพื้นฐาน ระบบสาธารณูปโภค และขีดความสามารถในการแข่งขันของแรงงานและผู้ประกอบการ ซึ่งทำให้ช่องว่างทางเศรษฐกิจระหว่างภูมิภาคยังคงดำรงอยู่ รศ.ดร.ปุ่นเน้นย้ำว่า การเข้าสู่ “ยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน” หรือ Transformation Age ของระบบเศรษฐกิจโลก ทำให้ประเทศไทยจำเป็นต้องปรับ “กรอบความคิดเชิงนโยบาย” […]
BRICS กับระเบียงเศรษฐกิจไทย: การบูรณาการโอกาส และการจัดการความท้าทาย
การจัดเวทีดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อเปิดพื้นที่วิเคราะห์องค์ความรู้เชิงยุทธศาสตร์ต่อพลวัตของกลุ่มประเทศ BRICS ในฐานะกลไกสำคัญของระเบียบเศรษฐกิจโลกใหม่ และเพื่อประมวลทางเลือกเชิงนโยบายของประเทศไทยในการเชื่อมโยงกับกลุ่มประเทศดังกล่าว โดยเฉพาะในมิติที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษทั้งสี่ภาคของประเทศ การอภิปรายในเวทีได้ตั้งอยู่บนสมมุติฐานพื้นฐานว่าระบบเศรษฐกิจโลกกำลังเข้าสู่การปรับโครงสร้างอำนาจจากระบบขั้วเดียว (unipolarity) สู่ความเป็นพหุขั้ว (multipolarity) โดยที่ BRICS มิได้เป็นเพียงกลุ่มพันธมิตรทางเศรษฐกิจของประเทศเกิดใหม่ หากแต่เป็นความพยายามของ Global South ในการออกแบบสถาปัตยกรรมระหว่างประเทศชุดใหม่ที่ลดการพึ่งพาโครงสร้างเดิมซึ่งกำกับโดย OECD หรือ G7 การขยายสมาชิกภาพของ BRICS การใช้สกุลเงินท้องถิ่นในการค้าระหว่างประเทศ การตั้งธนาคารเพื่อการพัฒนา (New Development Bank) และข้อริเริ่มความร่วมมือด้านทรัพยากรธรรมชาติ ล้วนสะท้อนการสร้าง “อธิปไตยเชิงโครงสร้าง” (structural sovereignty) ที่เป็นทางเลือกใหม่ของโลก 1. การบรรยายหัวข้อ ความคืบหน้าและทิศทางการเชื่อมโยงความร่วมมือในกลุ่มประเทศ BRICS โดยกระทรวงการต่างประเทศ กองนโยบบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ กลุ่มประเทศ BRICS เริ่มต้นขึ้นจากการรวมตัวของสี่ประเทศหลัก ได้แก่ บราซิล รัสเซีย อินเดีย และจีน ในช่วงแรกก่อนที่จะมีแอฟริกาใต้เข้าร่วมในปี 2010 จนกลายเป็น BRICS อย่างเต็มรูปแบบ ปัจจุบัน BRICS มีการขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยมีสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็นสิบประเทศ […]